สะเปะสะปะ

มีคนโทรมาถามว่าหวยงวดนี้จะออกอะไร (ตอบไปว่า ไม่รู้)

ฉันบอกแม่ให้โทรถามกู๋ที่ปากช่อง ว่าเบอร์อะไรดัง ได้มาเป็นเบอร์ ๑๖๐ (เบอร์ที่มาแรง)

ฉันกลับไปบ้านกู๋คนนี้ที่ปากช่อง (ซึ่งเป็นบ้านที่ฉันไปอยู่บ่อยๆ ตอนปิดเทอม)

มีการจัดบ้านที่นั่น จัดวางของใหม่ ทางเดินกว้างขึ้น แต่บรรยากาศเหมือนเดิม (สบายใจทุกครั้งที่ได้ไป เหมือนได้กลับบ้านตัวเอง)

เจอลูกพี่ลูกน้องหลายคน ที่ตอนเด็กๆ เคยอยู่ด้วยที่โคราช และปากช่อง (เมย์ เอ ณัฐ โบ) และเด็กตัวเล็กๆ อีกคน

เรานั่งเล่น นั่งคุยกันในบ้านหลังนั้น

แล้วฉันกับลูกพี่ลูกน้อง ก็พากันเดินทะลุห้างไปไหนต่อไหน อย่างสนุกสนาน

พอออกมานอกห้าง เจอ ปราบดา หยุ่น กำลังประท้วง ฆ่าตัวตาย

ฉันเองก็จะร่วมประท้วงด้วยเหมือนกัน

ถังน้ำแข็งหลายถัง กองขยะ ผู้คน

ปราบดา หยุ่น ตายแล้ว

ฉันย้อนนึกถึงตอนที่ฉันตาย หมดลม

ซึ่งพอรู้สึกตัวอีกที ฉันไม่ได้อยู่ที่เดิม แต่ไปอยู่ในที่ที่ไกลแสนไกล..

ตอนนั้น ฉันก็ตายแล้ว

แต่ทำไมตอนนี้ยังมีชีวตอยู่.. ฉันมากเกิดใหม่แล้ว?

ฉันเดินต่อไปอีกที่หนึ่ง

ใต้อาคารหลังนั้น มีกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งนั่งเรียงกัน

เขากำลังจะฆ่าตัวตายเช่นกัน

เขานั่งเรียงกัน หันหลังให้ผนังอาคารสีครีม ขอบหน้าต่างสีเลือดหมู

เขาจะฆ่าตัวตายอย่างไร

..

.

.

.

“สายแล้วลูก ตื่นเร็ว”

แล้วฉันก็ตื่น…………….

แหะๆ

เมื่อคืนฝันถึงคนนั้นคนนี้มากมาย
ที่แปลกคือ ดันจำเรื่องที่ฝันได้ค่อนข้างเยอะ
ทั้งๆ ที่ ปกติ จำไม่ได้เลย
และทำให้รู้สึกว่า นอนไม่พอ
เหมือนไม่ได้นอน เพราะมัวแต่ฝัน

เอ………..
แต่แปลก..
ไม่ยักกะมีเธอในฝันแฮะ..
ไม่นึกถึงเลย..
เธอไม่มีตัวตน