แค้น

เมื่อวันก่อน ดูหนังไต้หวันเรื่อง wish to see you again (ที่ zai zai เล่น) มีตอนหนึ่ง ที่ตัวละครผู้หญิงตัวหนึ่งบอกกับคนรักเก่า ทำนองว่า 

“ฉันเสียเวลามาเศร้าเสียใจที่เธอบอกเลิก มา ๓ ปี เพราะคิดว่าฉันรักเธอมาก แล้วก็เพิ่งมารู้ตัวว่า จริงๆ แล้วที่ฉันทนเจ็บมาตลอด ไม่ใช่เพราะว่ายังรักเธอ แต่เป็นเพราะว่า ฉันแค้นที่เธอบอกเลิกฉัน เพราะฉะนั้น ฉันเลิกแค้นเธอแล้วนะ”

เอ๊ะ หรือฉันเองก็จะเป็นอย่างนั้นหว่า?

ดูละครแล้วก็ย้อนมองดูตัวเอง ๕๕๕

หลังจากฉากนี้ เลยทำให้ความคิดเปลี่ยนไปเล็กน้อย ถามใจตัวเองมากขึ้น.. ว่า รักหรือแค้น แล้วจะแค้นไปทำไมล่ะเนี่ย

ตอนนี้ไม่ว่าฟังเพลงแนวไหน แม้จะเป็นเพลง “ของเรา” ในวันเก่าๆ ซึ่งแต่ก่อนคงทำให้ฉันน้ำตาไหลคิดถึงเธอ แต่วันนี้ ฉันยิ้มได้ เฉยๆ รู้สึกเหมือนว่า “อดีต” ในวันนั้น คือเรื่องราวที่ผ่านไปแล้ว เป็นความทรงจำที่ดีนี่นา

:)